‏گلنور بهمن hat sein Foto ebenfalls kommentiert.‏

گلنور hat geschrieben:
„دوست فرزانه سالار عزیز پور گرامی سلام بر شما. گرمای جان بخش نفس های کلام تان را با تمام و درد و کنایتش احساس می کنم و می گویم: کمال نغمه در این جا به قدر حنجره است.
آقای عزیزپور گرامی می بینید، نویسنده یی می آید از ایران و زبان گنگ مرا گره گشایی می کند و ثابت می سازد که با یکجا کردن «آب» و «روی» تنها «آبروی» که سایبان هویت انسانی است، به دنیا نمی آید، بل «آبتین» که پدر فریدون و نیای بزرگ تمام پارسی زبانان گیتی است نیز زاده می شود (در قلمرو زبان). اما این جا در کنار من و شما آقای وهاب مجیر دوست نکته دانِ مشترک مان که شوربختانه گاهی خود را به کوچۀ حس چپ می اندازد، از شعر من برداشتی باژگونه ارایه می دهد و پیشوند را می برد در جای پسوند می نشاند. همین جاست که دلم به درد می آید و ناگزیر از گلوی یک شاعر معاصر ایرانی می خوانم: هرچند سهم ما / آمیزه یی ز سرزنش و ریشخند بود / حق با صدای توست / باید بلند بود.“